you're reading...
Planeet Aarde

Gevangen in een ratrace zonder einde

Moeder Aarde, Gaia, is een medogenloze feeks. Als iets haar niet zint, dan roeit ze het uit met tak en wortel. Met haar valt niet te sollen. Ze was, is, en blijft meester(es) in het Aardse verhaal.

De strijd aanbinden tegen haar is dan ook op voorhand al een verloren strijd. Moeder Aarde trekt toch steeds aan het kortste eind. Het heeft dan ook totaal geen zin ten strijde te trekken tegen de Aarde, tegen de natuur, … tegen de nu onvermijdelijke verandering van het klimaat, al hebben we daar grotendeels zelf schuld aan. We kennen immers toch de winnaar van deze ongelijke strijd … Moeder Aarde. Het enige wat ons rest, is de grillen van Moeder Aarde zodanig te doorgronden dat we haar telkens weer te slim af kunnen te zijn. Want dat is wat miljoenen jaren evolutie ons meegegeven heeft, het vernuft om net dat te doen.

En het vergt ontzettend veel van ons vernuft om Moeder Aarde steeds weer te slim af te blijven, en telkens weer te anticiperen op haar grillen. Het is een ware ratrace waarin we gevangen zitten. En met de regelmaat van de klok houdt Moeder Aarde ons scherp door er ons aan te herinneren dat zij nog steeds de touwtjes in handen heeft, al is het maar met een orkaan, aardbeving, hittegolf of overstroming.

Tot op heden zijn we er als mens vrij goed in geslaagd om haar inderdaad te slim af te blijven. We hebben zelfs door ons vernuft een grote sprong voorwaarts gemaakt richting moderniteit. Het ‘tijdperk van de Mens’ lijkt wel aangebroken. Maar hierbij zijn we wel overmoedig geweest. Met als ons vernuft dagen we – als volleerd leerling-tovenaar – Moeder Aarde uit. En ze begint zich te roeren. De speeltijd is voor haar nu wel voorbij. Haar boodschap is duidelijk: zo kan het niet verder.

Maar wat nu? Gooien we de handdoek in de ring? Trekken we ons terug uit de ratrace? En geven we ons over aan de grillen van Moeder Aarde? Voor sommigen moeten we inderdaad nu offers brengen aan Moeder Aarde om haar terug gunstig te stemmen, in een utopische hoop ooit terug (alsof het ooit zo geweest is?) “in harmonie” met haar te kunnen leven. Alleen dat Moeder Aarde zich daar niets, maar dan ook niets, van aantrekt. Als een sadistische meesteres zal Moeder Aarde dan de mens als evolutionaire zwakkeling immers het leven zuur maken … en uiteindelijk zal ze ons van de kaart vegen. In haar verhaal is er immers geen plaats voor zwakkelingen.

Er rest ons geen andere weg dan ons vernuft tot het uiterste te blijven aanwenden om in die ratrace met Moeder Aarde haar steeds weer te proberen te slim af te zijn, zeker nu dat we haar hebben uitgedaagd en ze zich begint te roeren. Of we er uiteindelijk in slagen, zal enkel van onszelf afhangen, niet van Moeder Aarde. En avant, marche!


Geschreven naar aanleiding van de uitspraak van UN Secretaris-Generaal Antonio Guterres bij de aanvang van COP25: “Our war against nature must stop, and we know that it is possible”.

Discussion

No comments yet.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Follow EarthlyMatters on WordPress.com
%d bloggers like this: